Dit is tyd dat ek weer begin Blog.
Jammer oor my stilte die laaste (amper) 12 maande.
Julle hoor gou weer van my.
Wednesday, July 14, 2010
Friday, August 28, 2009
from prison
Who am I?
I have been told that I suffer the days of misfortune with serenity, smiles and pride, as someone accustomed to victory. Am I really what others say about me? Or am I only what I know of myself.
Bedevilled by anxiety, awaiting great events that might never occur; Fearfully powerless and worried for friends far away; weary and empty in prayer; thinking, doing, weak, and ready to take leave of it all.
Who am I? They mock me these lonely questions of mine...
Whoever I am, You know me, oh God. You know I am yours.
- Dietrich Bonhoeffer (1906 - 1945)
Sunday, August 23, 2009
Zohan: A Society on Nitrous oxide
I've first noticed it in New York a few months ago, larger-than-life posters of Zohan. Since then, many more have come and gone, every few weeks a new one. Some on bus stops others on buildings, many more on the pages I browse. How easy it has become to get excited over these trivialities. If a society is known by the monuments it builds, whether temporary or not, what does this say about us? With great expectations we anticipate the latest arrival on the big screen - Saturday night, a movie night, how we love to be swept away by its magnificence, filled with awe, living in the moment, caught up in the adventure - only to be bored by it soon thereafter and more often than not forgotten in a week or two - the dvd for sale at a discount 6 months later - "now you also can own the movie critics called 'amazing', 'life changing', 'a masterpiece'...".
Was this only a case with movies I probably wouldn't have noticed it, but how we anticipate the next iphone release, the game on Sunday, the show on Friday, the new apartment, my birthday next month or even the great night out with friends. Don't get me wrong, these are all relatively 'good' things, but to what degree do you (and me) rely on them to make life interesting or, at least, less mundane? How much of that do I need to satisfy the hunger inside - the hunger that we became so accustomed to feeding, that we don't even know we are feeding it anymore. Doesn't sound like you?, then cut yourself off from whatever it is that fills your 'me' times. If its television, then turn it off, if its Jane Austen or Mills & Boon, they'll be waiting for you when you come back next week, WoW? A week won't kill you. Religiously working on that perfect physique? Take a break. Loving the full satisfied feeling after finishing a pint of Ben and Jerry's, save the the Cherry Garcia for next week. Take off your headphones, steer clear of facebook and twitter for a while, leave the ipod at home. Work the hours written in your contract, and only those hours. After a week you'll agree: Withdrawal Sucks...
I get this picture in my head of a room full of people. Initially completely aware of the world around them but after a while so high on laughing gas that they don't know or even care about what goes on around them. If you were to step in and tell them its time to get up and get out, some might become angry, others irritated, but the majority will just tell you that they don't mind their situation. They are happy, smiling, satisfied, entertained, enjoying every moment, and why wouldn't they, the euphoric effects of this sweet, colorless, non-flammable gas with the pleasant odor and taste really makes life so much better! Inside the room life is good, it makes sense, we don't have to deal with the difficult questions, the real questions, life's questions. Those looking in, however, can only shake their heads at the madness of the laughing; slowly being overcome by the derealization and dizziness of the dissociative drug...
Sometimes ignorance really is bliss and deception is tolerable as long as you don't suffer, but ask yourself the question: "Am I being deceived?" If the answer is a quick definite "No!" it may be a good time to turn off the gas.
-----
The words of Keith Green stills rings true:
You're so proud of saying you're a seeker
But why are you searching in the dark
You won't find a thing
Until you soften your heart
Well, if this, just this once
I could show you, your empty life
I know you would follow him right now
You tell everyone to keep on smiling
Your outlook on life is so positive, yes
But deep down inside
You're searching for a reason to live
Like everyone else you're scared of dying
But the power of death has been blown apart
And you'll live forever
If you soften your heart.
Soften your heart by Keith Green
Thanks for reading - G
Tuesday, July 28, 2009
Los vir my kommentaar asb.
Onder elke storie is daar die woordjie 'comments'. Kliek op dit om vir my 'n boodskap te los as jy kommentaar wil lewe op iets wat ek geskryf het. Ek hoor graag van jou.
Friday, July 24, 2009
Vooroordele sonder melk.
Hyt alweer die leë melkkarton in die yskas teruggesit. Vir iemand wat net vir sy girlfriend kom kuier het hy ook heeltemal te gemaklik geraak. Nadat ek moeg ek koud by die huis kom, is die laaste ding wat ek wil doen winkel toe stap om te gaan melk koop, maar hoe anders, sy gaan dit nie doen nie, en hoor hulle weer kla more as daar nie melk vir die Cheerios is nie. Dis alreeds na 8 so ek weet wie my by die winkel gaan voorkeer. Ek sien hulle oral staan. Een by die 7-eleven die ander een by die Dunkin’ op Mass Ave, verlede Woensdag selfs by die Walgreens waar ek my supplements gaan optel. Vuil en stink. Dis hoe hulle nog altyd vir my gelyk het, so asof jy die stink aan hulle kan sien. Ek kon nog nooit uitvind of hulle bruin van die son of van die vuil is nie, of is dit dalk die teken van die hoë bloedruk van al die jare se goedkoop gesuip? Ek het altyd vir hulle simpatie gehad; gedink die lewe deel mens somtyds ‘n moeilike hand, maar deesdae is ek nie meer so naiëf nie, veral nie oor daardie een wat al vir 2 jaar by dieselfde plek staan nie. Ek kan nie glo dat hy, met al hierdie AA programme en Help-The-Homeless, nie al lankal van die strate af kon gewees het nie; dalk erens kon aftree met my belastingeld, na ‘n lewe van leeglê, suip en bedel. Selfs dit sou ok wees met my, solank hy dit net kan gaan doen daar waar hy nie my dag bederf met sy alewige “ave a quater to spare...” nie – dan nog met daardie vieslike Boston aksent. Weer nou die dag sien ek vir Ragab by Harvest's se parkering. Ek noem haar Ragab want daars geen twyfel oor wat sy na ure doen nie en ongelukkig het die Israeliete nog nie hier verby gekom nie. Tydens haar normale ure verkoop sy Spare Change, die straatkoerant uitgegee deur die Homeless Empowerment Project. Dit klink so edel ’n Grassroots Organization wat die homeless die geleentheid gee om ‘hulleself te help’ deur hierdie koerantjies te verkoop. Duidelik weet hierdie ‘grassroots’ nie dat hulle koerant meer deur die ‘Grass smokers’ gebruik word as enigiemand anders nie. Die eerste week toe ek hier gekom het, voordat ek geweet het hoe dinge regtig werk, het ek twee dae agter mekaar by Ragab ‘n uitgawe gekoop, want dis mos wat ons doen, ons help mos almal. Eers by die huis het ek uitgevind daar kom net elke week ‘n nuwe uitgawe uit. Sy het doelbewus iets aan my afgesmeer waarvoor ek geen nut gehad het nie,dis mos maar hoe hulle is. Syt seker gedink as sy mooi smile ek later sal terugkom soos al daardie ander mans. Ek sien hulle sommige aande as ek laat van studio af kom. Ek weet in elkgeval nie wat dink hulle nie, of is dit, met wat dink hulle nie. Eks oortuig jy kan elke week ‘n ander STD saam met jou koerantjie optel. Verlede week Gonorrhea, hierdie week Herpes. As ons dit alfabeties hou kan jy oor 3 weke Syphilis gaan optel – moenie daardie een misloop, of is dit mislê, nie! Ek verstaan in elkgeval nie waarom mense daardie stuk gemors in die eerste plek koop nie, daar is niks in om te lees nie - net nog ‘n sisteem, ‘n rasionalisering om die undesirables in ons samelewing te onderhou. Common sense sê “Jys ‘n sucker en ‘n fool om hom te betaal om daar te staan terwyl jy vroeg opstaan en laat gaan slaap om net kop bo water te hou...”, maar dan gaan jy huistoe en voel effens beter, want jy het iemand gehelp om kos in sy maag te kry, en jyt ook darem hierdie koerantjie gekry – en jyt mos nog altyd een gesoek – so asof jy dit gaan lees...
Ek maak die ander dag ‘n opmerking oor hoeveel ‘crazies’ ek op die busse en treine sien. “Jy moet in gedagte hou” antwoord die Liberal jood my, “vir sommige van hulle is dit die enigste plek waar hulle bietjie warmte kan kry, so hulle koop die kaartjie en ry dan saam vir sover hulle kan...” Ek kan sien hoe sy kop omhoog skynheilig-trots voel oor haar besorgdheid vir haar medemens. Ek bly maar net stil en weet sys die een wat die hardste gaan tjank wanneer een van hulle op die lekker warm busrit, gisteraand se suurwyn oor haar uitkots of wanneer, soos ‘n week gelede, Lazarus die schizo met sy vuil snot baard en mompel gekerm almal probeer oortuig die wêreld eindig more en die bus is die enigste weg na Nirvana...
Daar staan hy wragtig vanaand alweer. Ek sien sy figuur, skat hom rondom die middel 50’s miskien maksimum die lae 60’s, maar met hulle weet jy mos nooit. Alkohol en rook is mos nie die liggaam se vriend nie. Hy is gelukkig met sy rug na my gedraai, besig om iemand anders te treiter, so ek kan ongesiens verby glip, die winkel binne. Reën of sneeu, hys hier. Kan hy nie net na die shelter toe gaan nie, dis hoekom dit daar is? Sommiges maak hulle lewe daaruit om sy tipe te probeer help, maar ek aanvaar sommiges wil seker net nie gehelp word nie. Ek het een of twee keer vir hom iets gegee, maar het intussen geleer om my nie aan sy diep blou oë te steur nie. Daardie moedelose, somtyds half verwarde uitdrukking is maar net toneelspel, nee, dis eintlik net manipulasie. Dis al. Jys of onnosel of maklik manipuleerbaar, ‘n swakkeling, as jy aanhoudend daarvoor val. Een van daardie tipe wat skuldig voel oor iets en nie weet hoe om dit te hanteer nie, nou verplaas hulle hulle skuld en help die wat nie werklik enigiemand se hulp waardig is nie. “Ons samelewing sal nooit vooruitgaan solank ons die wat die sisteem probeer omseil aanhou onderhou nie“ dink ek terwyl ek my twee dollar vir die melk betaal. Die Bybel is mos duidelik, as jy nie werk nie mag jy nie eet nie, of so iets.
Soos ek uitstap sien ek hom steeds daar staan. Daar staan ‘n man by hom. Hulle staan effens eenkant, uit die pad, diep in gesprek. Seker weer een of ander van sy stories, daardie selfde storie wat jy al by 5 verskillendes gehoor het. My vrou dit en dat... ek is ‘n Nam veteran... Ek kort net dit en dan... Die man by hom is netjies aangetrek, das en als. Deur na sy skoene te kyk lei ek af hys seker een van daardie ryk traders wat in die nuwe condo ontwikkeling by Kendall ingetrek het. Ek sien hulle somtyds hier rond – alles moet altyd die beste wees. Die metrosexuals, kry selfs elke week ‘n haarsny. Ek sien hulle egter nie gereeld met die bums praat nie. Soos ek nader kom sien ek hy stop iets in die hobo se hand. Net soos ek gedink het, nog ‘n paar dollar om die gewete te sus. Hy gee hom ook ‘n sakkie met wat lyk soos brood en melk, kyk hom vinnig in die gesig en begin dan, toe ek omtrent langs hulle is, haastig weg te stap. Vir die eerste paar tree maak die man asof hy my nie sien nie, kyk net af na die sypaadjie soos hy loop. Ek wag totdat ons net buite die hobo se hoorafstand is en vra die man: “Watter storie het hy vanaand vir jou gespin, weet jy nie dat hy soos al sy hobo maatjies alles vanaand gaan uitsuip nie?” Hy kyk vir ‘n paar oomblikke nog na die sypaadjie, ek wonder of hy my gehoor het. Skielik kyk hy op. Sy diep blou oë ontmoet myne. “Dis my pa daardie” kom sy antwoord.
---
Altyd iemand se pa, iemand se dogter, iemand se broer, dalk selfs jou suster, en elke keer as ek daardie dollar in die hand sit dan voel ek naar, want dis nie die oplossing nie, maar maak dit my werklik deel van die probleem?
Ek maak die ander dag ‘n opmerking oor hoeveel ‘crazies’ ek op die busse en treine sien. “Jy moet in gedagte hou” antwoord die Liberal jood my, “vir sommige van hulle is dit die enigste plek waar hulle bietjie warmte kan kry, so hulle koop die kaartjie en ry dan saam vir sover hulle kan...” Ek kan sien hoe sy kop omhoog skynheilig-trots voel oor haar besorgdheid vir haar medemens. Ek bly maar net stil en weet sys die een wat die hardste gaan tjank wanneer een van hulle op die lekker warm busrit, gisteraand se suurwyn oor haar uitkots of wanneer, soos ‘n week gelede, Lazarus die schizo met sy vuil snot baard en mompel gekerm almal probeer oortuig die wêreld eindig more en die bus is die enigste weg na Nirvana...
Daar staan hy wragtig vanaand alweer. Ek sien sy figuur, skat hom rondom die middel 50’s miskien maksimum die lae 60’s, maar met hulle weet jy mos nooit. Alkohol en rook is mos nie die liggaam se vriend nie. Hy is gelukkig met sy rug na my gedraai, besig om iemand anders te treiter, so ek kan ongesiens verby glip, die winkel binne. Reën of sneeu, hys hier. Kan hy nie net na die shelter toe gaan nie, dis hoekom dit daar is? Sommiges maak hulle lewe daaruit om sy tipe te probeer help, maar ek aanvaar sommiges wil seker net nie gehelp word nie. Ek het een of twee keer vir hom iets gegee, maar het intussen geleer om my nie aan sy diep blou oë te steur nie. Daardie moedelose, somtyds half verwarde uitdrukking is maar net toneelspel, nee, dis eintlik net manipulasie. Dis al. Jys of onnosel of maklik manipuleerbaar, ‘n swakkeling, as jy aanhoudend daarvoor val. Een van daardie tipe wat skuldig voel oor iets en nie weet hoe om dit te hanteer nie, nou verplaas hulle hulle skuld en help die wat nie werklik enigiemand se hulp waardig is nie. “Ons samelewing sal nooit vooruitgaan solank ons die wat die sisteem probeer omseil aanhou onderhou nie“ dink ek terwyl ek my twee dollar vir die melk betaal. Die Bybel is mos duidelik, as jy nie werk nie mag jy nie eet nie, of so iets.
Soos ek uitstap sien ek hom steeds daar staan. Daar staan ‘n man by hom. Hulle staan effens eenkant, uit die pad, diep in gesprek. Seker weer een of ander van sy stories, daardie selfde storie wat jy al by 5 verskillendes gehoor het. My vrou dit en dat... ek is ‘n Nam veteran... Ek kort net dit en dan... Die man by hom is netjies aangetrek, das en als. Deur na sy skoene te kyk lei ek af hys seker een van daardie ryk traders wat in die nuwe condo ontwikkeling by Kendall ingetrek het. Ek sien hulle somtyds hier rond – alles moet altyd die beste wees. Die metrosexuals, kry selfs elke week ‘n haarsny. Ek sien hulle egter nie gereeld met die bums praat nie. Soos ek nader kom sien ek hy stop iets in die hobo se hand. Net soos ek gedink het, nog ‘n paar dollar om die gewete te sus. Hy gee hom ook ‘n sakkie met wat lyk soos brood en melk, kyk hom vinnig in die gesig en begin dan, toe ek omtrent langs hulle is, haastig weg te stap. Vir die eerste paar tree maak die man asof hy my nie sien nie, kyk net af na die sypaadjie soos hy loop. Ek wag totdat ons net buite die hobo se hoorafstand is en vra die man: “Watter storie het hy vanaand vir jou gespin, weet jy nie dat hy soos al sy hobo maatjies alles vanaand gaan uitsuip nie?” Hy kyk vir ‘n paar oomblikke nog na die sypaadjie, ek wonder of hy my gehoor het. Skielik kyk hy op. Sy diep blou oë ontmoet myne. “Dis my pa daardie” kom sy antwoord.
---
Altyd iemand se pa, iemand se dogter, iemand se broer, dalk selfs jou suster, en elke keer as ek daardie dollar in die hand sit dan voel ek naar, want dis nie die oplossing nie, maar maak dit my werklik deel van die probleem?
Wednesday, July 22, 2009
Die krummels op my tafel.
Ek sien haar beweging uit die hoek van my oog, en dadelik trek die enkele donker figuurtjie my aandag. Ek draai my kop nader en buk effens af, waarlik, 'n enkele klein miertjie op my tafel. Ek kan skaars onthou wanneer laas ek een van hierdie gesien het. Hierdie een herhinner my aan daardie klein miertjies wat altyd in die suiker, hondekos, koeksusters of die druiwesap opgeeindig het, daardie wat ek by die duisende met die doom bygekom het (en dan gekyk het hoe die malende massa rukkend tot bedaring gekom het, net om uiteindelik deur die wind verstrooi te word). Amper dieselfde as die van my kinderdae, maar tog anders, dalk 'n ander spesie, ek is afterall duisende kilometers van die huis af.
Vergete flikker my cursortjie op die skerm - met al my aandag op hierdie piepklein swart diertjie voor my wat so mooi blink in die son. "Ek het vergeet hoe mooi en perfek julle aanmekaar gesit is." Beter as wat enige "nanotechnologist" of "BEAM robotocist" hier kan doen. Ek sien hoe die klein pootjies beweeg, links, regs, links, regs, links. So foutloos soos 'n peleton soldate, en die voelertjies, op en af, links en regs, - soos die conductor by the Symphony Hall verlede maand - op soek na iets om terug te neem nes toe. My grondboontjie botter toebroodjie. "Jy soek seker 'n stukkie hiervan - toemaar daar is genoeg vir ons albei. Ek vermoed tussen my en jou is dit my eetlus wat die bank gaan breek..." Ek breek 'n krummeltjie af en sit dit voor haar neer. Die voelertjies gaan in overdrive. "Geweet jy sal daarvan hou, dis witbrood, (die bruin brood hier blaas my op soos 'n ballon) nogal Vermont special. Teen $3 'n brood nie sommer iets wat jy in die natuur sal optel nie". Sy sukkel om dit op te tel, dalk moet ek dit kleiner breek, maar terwyl ek nog so dink, lig sy die hele krummel op, seker dubbel so groot soos haar klein maer liggaampie, en beweeg sy dit sleep-sleep na 'n onbekende bestemming erens agter my lessenaar. "Ek strooi sommer nog 'n paar krummeltjies uit my ziplock sakkie vir jou hier op die hoek van my tafel, dalk vir later as jy wil terugkom vir seconds - ek vermoed die kos is maar skaars wanneer al die studente weg is - en ons is mos nou in 'n resessie." Ek volg haar ry-stop beweging vir nog 'n entjie totdat sy verby die staalliniaal en agter die hoop ou tydskrifte verdwyn. Ek tik my wagwoord in sodat my screensaver kan afgaan, terug na die werk, ek word seker nie betaal om die miere te voer nie.
Die werk vorder maar stadig. Dis mos somer in Cambridge. Mens kan nie nadat jy die New England winter met sy -14C en 12 duim sneeu oorleef het, binne 'n bedompige vertrek sit en werk nie! Ek bly al 2 jaar in die kusdorpie, maar ek was nog nooit by die strand nie...
Die son val al dieper op my lessenaar in. Hierdie tyd van die middag is dit net hoog genoeg om oor die afskorting voor my te skyn, maar nog nie laag genoeg om agter die gebou oorkant my venster vir die nag te gaan rus nie. Dis met die dat ek weer die swart blinkertjie sien. "Jys terug." "Jou krummels lê nog daar op die hoek, dalk al bietjie uitgedroog, maar sien dit maar as my poging om jou iets van my land en my mense te leer. Hierdie is seker die naaste aan beskuit wat ek jou ooit sal kan gee." Ek sien sy't een van haar maatjies ook gebring. "Dis ook reg. Ek en my mense deel graag. Soos daardie keer toe ek die hawelose man op Prospect street 'n dollar gegee het." Ek gee nie gewoonlik vir hulle geld nie, maar hierdie een was anders (soos al die ander ook seker maar is). Die verwondering in sy oë - "'n hele Dollar?!" "Do you see that?" en hy beduie toe met sy growwe vuil hand na iets wat op 'n klip so ent van hom af lê. "You can take it if you want to..." Verward stap ek nader om te sien. 'n Hoop 1 cent coins, seker maklik 20 van hulle. Met sy wiegende kop en oë wat 'n Rusplek soek, kom dit: "It's mine, I collected them... Now you can have them" glimlag hy met sy vuil tande. Diep binne hom is daar nog 'n mosterdsaadjie trots. "Are you sure?" vra ek. Dis die eerste keer dat 'n hawelose alkholis my kleingeld gee. "Does a bear shit in the fucking woods?!" kom die antwoord. Ek vermoed die antwoord op daardie vraag is "For fucking sure" maar ek vat toe maar net my sente en besluit om liewer nie te veel te gesels nie. Dalk effens meer as 'n mosterdsaadjie trots oor in hom...
Ek sien nog twee van haar vriendinnetjies het kom inloer. "Daardie Vermont special is nogal spesiaal - Jy's seker nou super gewild aangesien jy die hunk met die stash ontdek het. Nie net 'n mooi gesiggie met 'n vrygewige hart nie, hys nogal slim ook - of so sê hulle mos van almal hier".
Mettertyd verdwyn die krummeltjies, en soos die wit brokkies minder raak, raak die swart spikkeltjies meer. "Waar kom julle almal vandaan?" Ek het nog een cheddar broodjie oor en my protein shake, maar ek is seker protein shake gaan tot verdrinkings lei - en hulle gym sekerlik nie. "Hou julle van kaas of raak miere ook lactose intolerent, of Vegan? (Soos Pam die Canadian)" - verbeel jou dit; "Mamma, ek is nou Vegan, ek eet nie meer mot nie..." "My donner vrou, die kind aard na jou ma." "Goeie wolkekrabber my man, my ma is jou ma - ons is deur dieselfde koningin gebaar!"
Ek breek 'n stukkie kaas af en rol dit in 'n stywe bolletjie - doelbewus effens te groot. "Kom ons kyk wat maak julle met die..."
Dis tyd dat ek huis toe gaan. Ek begin die lang proses van save, backup en shutdown. Teen die tyd dat ek klaar is, sien ek dat nog dames hulle by ons aangesluit het. Ek sien die Finne daar met hulle fyn armpies en middeltjies, en die Russe met hulle groot sterk kake, dreigend, kouend, kragtig. Daar is die Duitsers, seker die ingenieurs van die "miereryk", en dan natuurlik die wat die swaar werk doen - Afrikaners dalk? - die een trek links en die ander regs en so bly hulle doodstil staan... By tye trek 5 aan die een kant en twee aan daardie kant en sodra die minderheid besef hulle is die minderheid gee hulle maar op en volg die stroom. Bo-op die kaasballetjie sit Amerikaners, hulle kou alte gulsig terwyl hulle saam met die kaas nes toe gedra word. "Hoeveel van julle is hier nou?" Ek tel meer as 30, terwyl nog 'n paar verdwaalde hanskakies onder my laptop en bo-op my printouts rondkruip - nie seker wat hulle soek nie, net seker dat dit nie is wat die ander het nie. "Jim (die opsigter) maak my en julle dood as hy sien wat ek doen." Daar is seker erens 'n regulasie teen die voer van miere in die studio, maar die studente is weg en wat van die resessie? Stadig maar seker beweeg die Afrikaners met die bol kaas oor die drakensberg tekendriehoek. Maklik gaan dit definitief nie, en met die rigting onseker, sal hierdie groot trek nog 'n ruk neem. "Maak maar net seker dat julle moreoggend teen die tyd wat ek terug is, al die krummels opgetel het." "Ek los vir julle 'n paar stukkies van my baba worteltjies ook. Ek sny dit kleiner in bite size blokkies met my olfa vir die vegans onder julle - en vir die hanskakies wat tog eendag die pad sal vind." Ek vat die inkopiesakke wat Rosa vir my gelos het toe sy my gegroet het voordat sy verlede maand terug is Spanje toe en gooi dit versigtig oor die miertjies sodat Jim hulle nie dalk sien indien hy toevallig vanaand hier verbykom nie. "Lekker eet en slaap my mooistes, julle is waarlik spesiaal."
---
Dat ek 'n klein miertjie so wonderbaar kon vind... Ek weet die mens is die kroon van die skepping, maar wragtig jy kan ook net soveel koerant lees en lank genoeg in hierdie wêreld leef om te besef dat die wêreld veel beter af sou wees as ons almal dalk insekte was. Tog wanneer ek na hierdie perfekte diertjie kyk is my verbasing nie as gevolg van ons gevalle toestand nie, maar die wonder van hierdie dingetjie voor my. Hou oud was ek toe ek laas na 'n mier gekyk het? Nie 'n mier gesien het en gewonder of dit in die kos gaan beland nie; ek bedoel regtig gekyk het - sonder enige pragmaties of praktiese doel voor oë. Die pootjies beweeg, die knypertjies werk die koppie dink - minstens tot so 'n mate as om op my stimuli te reageer. Beweeg ek die krummel dan word ek in 'n toutrek stryd van epiese preporsies betrek - knypers dreigend. Sy, gewikkel in 'n groot stryd om die krummel nes toe te bring - behalwe vir my dreigende pienk monster van 'n vinger, verder onbewus van my teenwoordigheid - my krag, my planne vir die toekoms, my wêreld, my 'grootheid'. Dit is egter juis op hierdie oomblik wat ek gekonfronteer word met die miertjie dat ek vergeet van my wêreld - my planne om die krummels nes toe te sleep. Dis juis hierdie oomblik wat ek deur die mees 'trivial' dingetjie vir 'n oomblik besef hoeveel meer daar is / moet wees. Dit was skrikwekkend hoe gelukkig dit my gemaak het om hierdie miertjie te sien, om te besef dat daar ander dinge bestaan - my wêreld is nie die begin en einde van als nie. Dit was nooit nie, en sal nooit wees nie. As ek soveel genot uit die miertjie kan vind, hoeveel te meer uit die Een wat die mier gemaak het. Kan ek asseblief vir 'n oomblik vergeet van al die krummels wat gesleep moet word, skakel af al hierdie 'moete', wat moet gedoen word, en wys my die groot Ingenieur - die Persoon van die groot Mier Maker. Moet my nie net wys en daar laat staan nie, maar kom hier en maak hierdie oë oop, dat hulle kan sien. Hulle kyk en kyk en sien nie, of sien so dof wanneer hulle wel sien, en alhoewel die hart weet daar is soveel meer, sien die oë soveel minder en hoor die ore dit vaagweg.
Hoekom hoor ek so gereeld net die brom en die grom van die krummels wat ek sleep? Moreoggend sal ek sien of daar nog enige krummels op my tafel oor is...
Vergete flikker my cursortjie op die skerm - met al my aandag op hierdie piepklein swart diertjie voor my wat so mooi blink in die son. "Ek het vergeet hoe mooi en perfek julle aanmekaar gesit is." Beter as wat enige "nanotechnologist" of "BEAM robotocist" hier kan doen. Ek sien hoe die klein pootjies beweeg, links, regs, links, regs, links. So foutloos soos 'n peleton soldate, en die voelertjies, op en af, links en regs, - soos die conductor by the Symphony Hall verlede maand - op soek na iets om terug te neem nes toe. My grondboontjie botter toebroodjie. "Jy soek seker 'n stukkie hiervan - toemaar daar is genoeg vir ons albei. Ek vermoed tussen my en jou is dit my eetlus wat die bank gaan breek..." Ek breek 'n krummeltjie af en sit dit voor haar neer. Die voelertjies gaan in overdrive. "Geweet jy sal daarvan hou, dis witbrood, (die bruin brood hier blaas my op soos 'n ballon) nogal Vermont special. Teen $3 'n brood nie sommer iets wat jy in die natuur sal optel nie". Sy sukkel om dit op te tel, dalk moet ek dit kleiner breek, maar terwyl ek nog so dink, lig sy die hele krummel op, seker dubbel so groot soos haar klein maer liggaampie, en beweeg sy dit sleep-sleep na 'n onbekende bestemming erens agter my lessenaar. "Ek strooi sommer nog 'n paar krummeltjies uit my ziplock sakkie vir jou hier op die hoek van my tafel, dalk vir later as jy wil terugkom vir seconds - ek vermoed die kos is maar skaars wanneer al die studente weg is - en ons is mos nou in 'n resessie." Ek volg haar ry-stop beweging vir nog 'n entjie totdat sy verby die staalliniaal en agter die hoop ou tydskrifte verdwyn. Ek tik my wagwoord in sodat my screensaver kan afgaan, terug na die werk, ek word seker nie betaal om die miere te voer nie.
Die werk vorder maar stadig. Dis mos somer in Cambridge. Mens kan nie nadat jy die New England winter met sy -14C en 12 duim sneeu oorleef het, binne 'n bedompige vertrek sit en werk nie! Ek bly al 2 jaar in die kusdorpie, maar ek was nog nooit by die strand nie...
Die son val al dieper op my lessenaar in. Hierdie tyd van die middag is dit net hoog genoeg om oor die afskorting voor my te skyn, maar nog nie laag genoeg om agter die gebou oorkant my venster vir die nag te gaan rus nie. Dis met die dat ek weer die swart blinkertjie sien. "Jys terug." "Jou krummels lê nog daar op die hoek, dalk al bietjie uitgedroog, maar sien dit maar as my poging om jou iets van my land en my mense te leer. Hierdie is seker die naaste aan beskuit wat ek jou ooit sal kan gee." Ek sien sy't een van haar maatjies ook gebring. "Dis ook reg. Ek en my mense deel graag. Soos daardie keer toe ek die hawelose man op Prospect street 'n dollar gegee het." Ek gee nie gewoonlik vir hulle geld nie, maar hierdie een was anders (soos al die ander ook seker maar is). Die verwondering in sy oë - "'n hele Dollar?!" "Do you see that?" en hy beduie toe met sy growwe vuil hand na iets wat op 'n klip so ent van hom af lê. "You can take it if you want to..." Verward stap ek nader om te sien. 'n Hoop 1 cent coins, seker maklik 20 van hulle. Met sy wiegende kop en oë wat 'n Rusplek soek, kom dit: "It's mine, I collected them... Now you can have them" glimlag hy met sy vuil tande. Diep binne hom is daar nog 'n mosterdsaadjie trots. "Are you sure?" vra ek. Dis die eerste keer dat 'n hawelose alkholis my kleingeld gee. "Does a bear shit in the fucking woods?!" kom die antwoord. Ek vermoed die antwoord op daardie vraag is "For fucking sure" maar ek vat toe maar net my sente en besluit om liewer nie te veel te gesels nie. Dalk effens meer as 'n mosterdsaadjie trots oor in hom...
Ek sien nog twee van haar vriendinnetjies het kom inloer. "Daardie Vermont special is nogal spesiaal - Jy's seker nou super gewild aangesien jy die hunk met die stash ontdek het. Nie net 'n mooi gesiggie met 'n vrygewige hart nie, hys nogal slim ook - of so sê hulle mos van almal hier".
Mettertyd verdwyn die krummeltjies, en soos die wit brokkies minder raak, raak die swart spikkeltjies meer. "Waar kom julle almal vandaan?" Ek het nog een cheddar broodjie oor en my protein shake, maar ek is seker protein shake gaan tot verdrinkings lei - en hulle gym sekerlik nie. "Hou julle van kaas of raak miere ook lactose intolerent, of Vegan? (Soos Pam die Canadian)" - verbeel jou dit; "Mamma, ek is nou Vegan, ek eet nie meer mot nie..." "My donner vrou, die kind aard na jou ma." "Goeie wolkekrabber my man, my ma is jou ma - ons is deur dieselfde koningin gebaar!"
Ek breek 'n stukkie kaas af en rol dit in 'n stywe bolletjie - doelbewus effens te groot. "Kom ons kyk wat maak julle met die..."
Dis tyd dat ek huis toe gaan. Ek begin die lang proses van save, backup en shutdown. Teen die tyd dat ek klaar is, sien ek dat nog dames hulle by ons aangesluit het. Ek sien die Finne daar met hulle fyn armpies en middeltjies, en die Russe met hulle groot sterk kake, dreigend, kouend, kragtig. Daar is die Duitsers, seker die ingenieurs van die "miereryk", en dan natuurlik die wat die swaar werk doen - Afrikaners dalk? - die een trek links en die ander regs en so bly hulle doodstil staan... By tye trek 5 aan die een kant en twee aan daardie kant en sodra die minderheid besef hulle is die minderheid gee hulle maar op en volg die stroom. Bo-op die kaasballetjie sit Amerikaners, hulle kou alte gulsig terwyl hulle saam met die kaas nes toe gedra word. "Hoeveel van julle is hier nou?" Ek tel meer as 30, terwyl nog 'n paar verdwaalde hanskakies onder my laptop en bo-op my printouts rondkruip - nie seker wat hulle soek nie, net seker dat dit nie is wat die ander het nie. "Jim (die opsigter) maak my en julle dood as hy sien wat ek doen." Daar is seker erens 'n regulasie teen die voer van miere in die studio, maar die studente is weg en wat van die resessie? Stadig maar seker beweeg die Afrikaners met die bol kaas oor die drakensberg tekendriehoek. Maklik gaan dit definitief nie, en met die rigting onseker, sal hierdie groot trek nog 'n ruk neem. "Maak maar net seker dat julle moreoggend teen die tyd wat ek terug is, al die krummels opgetel het." "Ek los vir julle 'n paar stukkies van my baba worteltjies ook. Ek sny dit kleiner in bite size blokkies met my olfa vir die vegans onder julle - en vir die hanskakies wat tog eendag die pad sal vind." Ek vat die inkopiesakke wat Rosa vir my gelos het toe sy my gegroet het voordat sy verlede maand terug is Spanje toe en gooi dit versigtig oor die miertjies sodat Jim hulle nie dalk sien indien hy toevallig vanaand hier verbykom nie. "Lekker eet en slaap my mooistes, julle is waarlik spesiaal."
---
Dat ek 'n klein miertjie so wonderbaar kon vind... Ek weet die mens is die kroon van die skepping, maar wragtig jy kan ook net soveel koerant lees en lank genoeg in hierdie wêreld leef om te besef dat die wêreld veel beter af sou wees as ons almal dalk insekte was. Tog wanneer ek na hierdie perfekte diertjie kyk is my verbasing nie as gevolg van ons gevalle toestand nie, maar die wonder van hierdie dingetjie voor my. Hou oud was ek toe ek laas na 'n mier gekyk het? Nie 'n mier gesien het en gewonder of dit in die kos gaan beland nie; ek bedoel regtig gekyk het - sonder enige pragmaties of praktiese doel voor oë. Die pootjies beweeg, die knypertjies werk die koppie dink - minstens tot so 'n mate as om op my stimuli te reageer. Beweeg ek die krummel dan word ek in 'n toutrek stryd van epiese preporsies betrek - knypers dreigend. Sy, gewikkel in 'n groot stryd om die krummel nes toe te bring - behalwe vir my dreigende pienk monster van 'n vinger, verder onbewus van my teenwoordigheid - my krag, my planne vir die toekoms, my wêreld, my 'grootheid'. Dit is egter juis op hierdie oomblik wat ek gekonfronteer word met die miertjie dat ek vergeet van my wêreld - my planne om die krummels nes toe te sleep. Dis juis hierdie oomblik wat ek deur die mees 'trivial' dingetjie vir 'n oomblik besef hoeveel meer daar is / moet wees. Dit was skrikwekkend hoe gelukkig dit my gemaak het om hierdie miertjie te sien, om te besef dat daar ander dinge bestaan - my wêreld is nie die begin en einde van als nie. Dit was nooit nie, en sal nooit wees nie. As ek soveel genot uit die miertjie kan vind, hoeveel te meer uit die Een wat die mier gemaak het. Kan ek asseblief vir 'n oomblik vergeet van al die krummels wat gesleep moet word, skakel af al hierdie 'moete', wat moet gedoen word, en wys my die groot Ingenieur - die Persoon van die groot Mier Maker. Moet my nie net wys en daar laat staan nie, maar kom hier en maak hierdie oë oop, dat hulle kan sien. Hulle kyk en kyk en sien nie, of sien so dof wanneer hulle wel sien, en alhoewel die hart weet daar is soveel meer, sien die oë soveel minder en hoor die ore dit vaagweg.
Hoekom hoor ek so gereeld net die brom en die grom van die krummels wat ek sleep? Moreoggend sal ek sien of daar nog enige krummels op my tafel oor is...
Sunday, May 24, 2009
So I finally linked my blog to my blackberry. Now I have no excuse for not updating regularly... Tomorrow I work again. Me and my colleague from spain did not realize tomorrow is a us holiday, so we will probably be the only two workaholics on campus... Hopefully Ill not spend the whole day there, although I know how easily that can happen... We'll see. Ek sal van nou af elke blog afsluit met nuus oor wat ek tans doen. NUUS: ek werk nog die week en dan het ek darem vakansie. Ek werk ook aan 3 geheime, nie akademiese projekte, maar meer later hieroor. Verder gaan dinge maar rustig.
Saturday, May 23, 2009
Dis tyd (Its time...)
I've decided to, from now on, Blog in Afrikaans and English. I'll definitely not translate everything, but I'll make some comments in both languages because I know that some people who are interested in what I keep myself busy with, would also like to read my Blog. I've recently discovered a jewel hidden right in front of my eyes, and got inspired to start Blogging more often, so please leave your comments (in Afrikaans or English). I'll respond to them. Your comments are also the only way I know that you are actually reading my random ramblings. So make yourself heard, and it might just inspire me to make myself 'read' more often as well.
So thank you for visiting my blog, and allowing me to share my life with you. More to follow soon.
So thank you for visiting my blog, and allowing me to share my life with you. More to follow soon.
Monday, April 13, 2009
Middagete
It looks gross...
I know, it was suppose to be beef stew with mashed potatoes, but it was too watery so I decided to add goldfish...
I know, it was suppose to be beef stew with mashed potatoes, but it was too watery so I decided to add goldfish...
Sunday, April 5, 2009
Opmerkings
Vir die wat die Blog gereeld lees, julle kan nou opmerkings en aanmerkings los deur die 'comments' funksie te gebruik. Ek hoor graag van julle.
Friday, April 3, 2009
Lyding
Die hitte is oorweldigend. Ek voel my neusholtes brand soos die warm lug deur my lugwee tot in my longe stoot. Ek kan nie beweeg nie. Terwyl die sweet my aftap gooi hy nog ‘n koppie water op die kole. Sekondes later slaan die stoomwolk my in die gesig. Ek probeer om my asem op te hou om die hitte buite my liggaam te hou, maar soos die vuurwarm stoom teen my kaal bolyf opstoot weet ek dit is net ‘n kwessie van tyd. Asem… ek kort asem, koue, verlossing, bevryding van hierdie pyn, maar soos ek uitasem weet ek die volgende teug bring my niks nader daaraan. Wanneer is dit die einde…
Hoe lank was dit al? In die skadu van die kamer maak ek nog figure uit. Die enkele venster in die dak laat slegs ‘n effense lig deur, en soos die deur sonder ‘n handvatsel oopswaai kan ek uitmaak dat hy nog daar is. Dat hy nog ‘n skep water op die kole gooi. Dit voel soos ‘n ewigheid…
Ek staan op. My bene is in loodblokke, geketting aan die vloer. Ek moet loop, elke tree veg ek teen ‘n onsigbare vyand. Hierdie wolk is my vyand wat my terugdruk teen die rowwe houtbalk. Nee, nie langer, ek breuk deur die wolk en stamp die deur oop. Die kettings moet af. Die lig buite raak duideliker en ek kan meer figure begin uitmaak. Kan ek dit tot daar maak voordat dit my inhaal? Ek strompel vorentoe, my lyf brand. Ek kyk af na my arms, rooi van die marteling, brandend soos vuur – ‘n vreemde vuur soos nog nooit vantevore. ‘n Vuur wat van binne af brand, wat my binnegoed van binne verteer totdat net die droee buitenste dop oorbly. Het hulle my weggekook? Is al wat oorbly hierdie sopwese? Sopbene met ‘n taaierige vel, op ‘n skeppie rys saam met soetwyn? Ek moet myself regruk om dit hierdeur te maak. Ek weet dit kan nie meer te ver wees nie. Die stoom is nie meer my vyand nie, dit is nou net ek teen myself. Dit is stremmend om aan die nuwe lig gewoond te raak, maar deur die wasem sien ek die silwerpyp wat ek weet verlossing beteken. Ek strek uit en voel die koue hefboom ongemaklik in my hand. My hele lyf bewe soos wat ek stry om myself regop te hou. Met al my krag leun ek daarteen en voel hoe dit stadig begin beweeg. Net nog ‘n bietjie, amper. Ek hoor iets. Die yskoue ontploffing volg.
Sauna in Helsinki…
Saturday, August 16, 2008
Hoogtyd
Na amper 4 maande sonder enige aktiwiteit op my Blog kan ek verstaan as gereelde lesers gefrustreerd is met my. Indien julle op hoogte wou bly van my aktiwiteite deur die Blog te lees glo ek daar is nou baie mense wat geen idee het van hoe dit met my gaan nie... So, om mee te begin, 'n opsomming van die laaste paar maande... (Ek verdeel die inligting onder opskrifte so indien jy nie alles wil lees nie, lees net die dele wat saakmaak.)
Akademie (die rede hoekom ek afterall hierheen gekom het – ek kon McDonalds en gewig in Bloemfontein opgetel het...)
Na die vorige post het die semester tot 'n einde gekom. Eerlikwaar, ek is nie seker waar die laaste maand of so van die semester heen gegaan het nie. Ek onthou sulke traumatiese flashbacks wat te doen gehad het met lazercutters wat 4am die oggend nie werk nie, en dosente wat dreig om mense te dop en huistoe te stuur. Die dop idee is nogal skrikwekkend aangesien Citibank nie gunstig kyk op mense (met studentelenings in Amerikaanse dollars) wat nie hulle graad voltooi nie. Maar, tenspyte van al die dinge het ek darem die semester deurgekom, nogal met 'n B gemiddeld, wat heel goed is. Aangesien ons sisteem hier verskil van die SA sisteem wil mens graag nie 'n C of laer kry nie. Om te verduidelik, hier werk ons met 'n GPA (Grade point average) wat uit 5 tel, en al jou vakke vanaf die eerste jaar tot aan die einde word gebruik om dit te bepaal. Vir die eerste semester het ek 'n GPA van 3.9 gehad. Hierdie semester was my GPA 4.2, met die verhoging te danke aan beter vordering in studio (ontwerp klas) – asook miskien net 'n dosent wat minder mal was as die vorige een... (Ek bedoel mal nie negatief nie, aangesien omtrent almal hier bietjie af is.) Soos gemiddeldes werk is my GPA dus nou 4.1 (so persentasie gewys omtrent 82%). Alhoewel dit goed klink, en ek heel gelukkig is daaroor, verwag hulle nie werklik minder van 'n mens hierdie kant nie, aangesien die simbole soos volg beskryf word: A – Good pass, B – Pass C – Low pass D en laer – mense praat nie werklik hieroor nie... So om 'n lang storie kort te maak, akademies gaan dit nog heel goed met my. Ek sien uit na die jaar wat amper begin. Ek vermoed daar wag weer lang ure en laat nagte (afgewissel met vroee oggende), maar dit is maar hoe dit gaan. Level 2 soos wat hulle die tweede jaar noem is minder intens as die eerste jaar, en in die tweede semester van hierdie jaar begin ons 'electives' te kies. Dan moet ons begin besluit in watter deel ons wil 'spesialiseer' met die skripsie in gedagte. Ek sal nog my opsies oorweeg voordat ek daardie besluit kan maak.
Finansies
Ek leef nog in dollars. Die VSA het steeds nie besluit om die Suid-Afrikaanse Rand as geleenheid aan te neem nie. Ek weet werklik nie hoekom nie. Ek het die saak vir die Rand so duidelik gestel in my vorige 14 briewe aan die George Bush, maar ek vermoed hy is te besig om Irak te stabiliseer (of is dit nou destabiliseer – ek kan regtig nie meer byhou nie) so ek is geduldig met daardie veroek. Hulle sukkel al soveel jare om die lig te sien rakende 'imperial' vs 'metric' so dit mag hulle dalk 'n tydjie neem om die Rand idee te aanvaar. Ek kan wag. Dinge is steeds relatif duur hierdie kant wanneer ek my aankope in rand probeer doen, maar ek is vas oortuig dat dit goedkoper is om hier te leef relatief tot inkomste. (Ek het hier 'n hengse lang woordsom gehad wat verduidelik hoe skoonmakers hierdie kant makliker kan uitkom met hulle finansies as skoonmakers in SA (sonder enige inkomste uit siviele eise a.g.v. die "Reitz Walg-video"*) en toe besluit om dit te delete, so vat maar net my woord daarvoor...
Sosiaal
Soos tyd aangaan het die mense in die klas mekaar beter leer ken, en so groei die vriendskappe maar. Aangesien die meeste van hulle se waardes en idees oor die lewe ens. radikaal van myne verskil maak dit die ontwikkel van dieper vriendskappe ietwat moeilik, maar vir nou is dit goed genoeg. Op 'n beter noot, Elserie het vir omtrent 'n maand by my kom kuier. Was dit nou nie super aangenaam nie! Vandat ek hier gekom het, het ek nog nie iemand gehad om al die nuwe en vreemde dinge mee te deel nie. (ook weer terug na die waardes en lewensbeskouing). Dit was lekker om hierdie dinge met iemand te deel, en vir haar New York te gaan wys ens. Ons het ook vir 3 dae en 2 aande in Las Vegas gaan uithang. Daardie is glad nie 'n heilsame plek nie. Dis asof mens permanent geestelik naar voel, maar dit is tog wat mens verwag – hoe anders. Waar ander plekke in die VSA (SA is glad nie onskuldig in hierdie opsig nie – internasionale toestand) hul selfsugtige, winsgedrewe, plesiersoekende motiewe wegsteek agter mooi bemarkingsposters en vriendelike klientediens kan ek dit wel vir Las Vegas gee – jy kry wat jy verwag en watookal jy wil he kan jy daar kry mits jy die kredietkaart kan uithaal of die toorwoorde "put it on my room" ken. "Whatever happens in Vegas... follows you home on your credit card statement". Daar is 'n heilsame eerlikheid oor die plek se onheilsaamheid – snaakse ironie wat maak dat die uitstappie daarheen uiteindelik heel heilsaam was. Verder het ons ook Boston en Cambridge verken, Le Corbusier, Alvar Aalto, Frank Gehry, Steven Holl, Eero Saarinen ens se geboue gesien. Die Freedom Trail geloop en meer oor Amerika se geskiedenis geleer – Boston is mos die "Birthplace of Independence" so indien mens belangstel in die Vryheidsoorlog en baie patrioties wil voel is hierdie die plek om te kom. Elserie was nog op die 4th of July hier, so ons het mooi vuurwerke gesien – nogal begelei deur die Boston Pops klassieke orkes. Heel mooi gewees. Verder het ons die Duck Tours gedoen, 'n 2de wereld oorlog (?) boot/kar voertuig wat deur Boston ry en jou al die geskiedkundige dinge wys. Ons het die kroeg van Cheers gesien (net betyds gebore om die te onthou) en dan nog 'n hele klomp ander plekke. Dit word die Duck Tours genoem want die voertuig ry op 'n tyd in die rivier in en dan vervolg die toer op die rivier.
Geestelik
Baie baie baie dinge om te vertel, te bespreek, te noem, te ondersoek ens. Soveel so dat dit 'n individuele e-pos van belangstellendes gaan vereis (asook 'n heel ander Blog inskrywing...)
Werk
Ek werk tans nog by die Daylighting Lab hier by MIT. Dit is deel van die Building Technology program. Die wat belangstel kan dit google. Ons doen navorsing en maak 'tools' rakende alle aspekte van daylighting – maniere on daglig in geboue in te kry om sodoende energie te bespaar. In kort: Lig in temperatuur uit (of in afhangende van die seisoen). Nie so maklik soos wat dit klink nie, maar werklik ook nie so moeilik nie.
Opsomming en gevolgtrekking
Dit gaan nog goed met my. Ek vermoed dit vat omtrent 9 maande tot 'n jaar om gewoond te raak aan 'n nuwe plek. Ek voel gemaklik in die winkels en strate en voel nie meer soos 'n 'dumb foreigner' nie, alhoewel ek dit steeds regkry om vir 'n uur in die reen te verdwaal. (soos 'n tipiese man sal ek aanhou loop sonder om vir myself te erken ek is verdwaal met slegs my onfeilbare gevoel vir rigting om my te lei. Na 'n uur het ek na my innerlike vrou (baie beperkte innerlike vrou natuurlik, ek noem haar ook 'the voice of reason' of 'common sense' nie dat sy enigsins common is nie.) geluister en my gps uitgehaal. Binne 15 minute het die (vroulike) gps stem my gekry tot waar ek wou wees...
En met dit sal ek eindig vir nou.
My beste wense, liefde en groete.
G
Sunday, April 27, 2008
Ek leef nog...
Net om vir almal te sê ek leef nog. Die semester is nog 3 weke lank dan het ek somer vakansie, so vir die laaste 3 weke sal ek maar stil wees. Belowe ek sal nuwe dinge oplaai sodra ek vakansie het. Goeie dinge is die moeite werd om voor te wag. Dankie vir almal wat gereeld inloer. Ek waardeer dit baie.
G
G
Saturday, March 29, 2008
Uiteindelik - Sommer klomp dinge
Ek sien dit is al meer as 'n maand vandat ek laas iets op die Blog ge'post' het. Nou verstaan ek waarom almal aanhou sê ek moet iets oplaai... Ek verstaan julle frustrasie: Ek lees ook Volksblad en Die Beeld en selfs die Rapport online, en wens elke keer dat ek iets sal lees wat waarde tot my lewe sal toevoeg, maar elke dag is dit maar dieselfde. So om te verhoed dat ek nou in politiek en die wesenlike van die hiper-liberale Afrikaner se skaapkraal gaan rondkrap, wend ek myself tot dinge 'closer to home'. (waar ek tans bly natuurlik...). Iets wat hopelik meer om die lyf het as die super insiggewende artikels in ons daaglikse dagblaaie...
Soos gewoonlik het die werk by my nog nie minder geword nie. Ons kry elke dag 'n nuwe maatemmer vol uitdagings - ingestamp, opgestapel en oorlaai. Gelukkig beskou ek nie meer slaap as 'n noodsaaklike aspek van my bestaan nie, so ek het nou 8 ure meer om in te werk. Nogal indrukwekkend hoeveel mens gedoen kan kry in 24 uur. Ek moet regtig iemand in SA vra om my 'n paar Bar-one's te stuur ek sal kan doen met 25 uur dae. Ek kla nie, ek weet dit gaan met almal woes - almal het baie werk, en ek hoor by Elserie dat die 3de jaar argitektuur studente ook baie min slaap (selfs nog minder as ek - vermoed ek), maar dit is mos maar 'n student se lewe. Om op te som - ten spyte van die harde werk gaan dit goed. Ek leer baie en doen nog heel goed so ek kla nie.
Vir die wat nog nie gehoor het nie, ek het werk gekry vir die somer vakansie. Oor ongeveer 8 weke eindig my 2de semester by MIT en dan begin die immergewilde 'summer holiday'. Vir die algemene student beteken dit 3 maande van vryheid, son en bittermin akademiese verpligtinge. Ek kon seker ook daardie opsie gekies het, maar siende dat die meeste van my kollegas ('klasmaats' met net nie daardie 'graduate school' gevoel nie) gedurende vakansies werk het ek ook besluit om dieselfde te doen. Die enigste probleem is dat indien ek wel 'n werk kry ek saam met my eerste salaris tjek 'n komplimentêre vlug terug SA toe (komplimente van die VSA regering natuurlik) sal ontvang aangesien internasionale studente nie buite die universiteit mag werk nie. Ek verstaan hierdie punt heeltemal want indien die internasionale studente wat wettiglik in die VSA is gaan begin werk, sal daar geen werk oor wees vir al die onwettige Meksikane en Etiopiers nie... (grap net - weet dit is 'n swak smaak grap, maar ek kon nie anders nie.) Ek is darem nie heeltemal verbied om te werk nie, solank MIT my tjek onderteken mag ek werk, so soos 'n goeie Afrikaner het ek gedoen wat enigiemand in my posisie sou doen; 5000 emails uitgestuur na elke navorsingsgroep by MIT in wie se werk en effens belangstel en myself heelhartig aanbeveel. Sommige noem dit Spamming, ander noem dit 'om jouself aan iemand op te dring', ek noem dit 'job creation'. Ek het gevra en ek het ontvang. Ek het werk gekry by een van die Building Technology groepe wat spesifiek werk op die onderwerp van 'daylighting'. Hulle fokus op tegnologie om beter gebruik te maak van daglig. Om dit baie eenvoudig te stel, hoe meer ons gebruik kan maak van daglig in ons geboue, hoe minder hoef ons gebruik te maak van elektrisiteit. Daglig, oftewel sonlig (direk of indirek) word egter ook met hitte en 'n hele klomp ander, somtyds onaangename dinge geassosieer, so dadelik moet 'n manier uitgevind word om lig in te bring, maar hitte uit te hou. Saam met dit moet ons gereedskap ontwerp en beskikbaar stel wat argitekte kan gebruik om akkuraat kan bepaal hoe hul geboue ten opsigte van daglig sal reageer - hierdie is meestal sagteware. My werk sal fokus op die saamstel van 'n tipe databasis wat gebruik kan word om die verskillende tegniese apparate en venster behandelings (films ens) wat tans beskikbaar is te organiseer en saam met die tegniese inligting en tekeninge te 'file'. Geen argitek of ontwerper wil kosbare tyd mors om self 15 verskillende maatskappe te skakel om uit te vind of hulle dalk iets het wat hom (of haar) kan help nie. Dit is waar ons dan inkom - die databasis sal online wees, en sover ek verstaan gratis.
So vir twee maande gaan ek dalk soos 'n normale mens kan werk - klink vir my of dit 'n 9 - 5 werk kan wees met naweke af, so vir my is dit amper soos vakansie - en ek word nog betaal ook, bonus! Vir die van julle wat opgelet het is daar dus 1 maand oor wat ek nie gaan werk nie en wel vakansie het - en in daardie maand verwag ek 'n baie spesiale gas vanuit Suid-Afrika, dit is nou indien die Amerikaanse regering vir haar 'n visum sal gee... (Ek het 1 volle week nodig om my bachelors flat skoon te maak, nog 'n bed te organiseer, nog 'n stel eetgerei, borde en koppies aan te skaf omdat ek tot op hede geleef het soos... soos 'n bachelor natuurlik. O, ja ek moet ook 1 stel beddegoed koop, want ek slaap al vir amper 6 maande in 'n slaapsak. Ek is fine daarmee, maar 'n kuiergas moet darem regte beddegoed kry om op te slaap.)
Ek verneem dinge in SA raak al koeler, net soos dinge aan hierdie kant warmer begin raak. Nog nie werklik tot so 'n mate dat mens dit sal agterkom nie, maar die sneeu is weg en dit sal binnekort volledig lente wees. Aangesien ek net die stertkant van die somer tydens my aankoms in herfs hier beleef het weet ek nie werklik hoe die somer is nie, maar soos ek kan onthou en wat mense my vertel raak dit baie warm, maar is dit ook 'n baie mooi plek om te sien selfs al is dit warm. Klink my dit is baie groen ook.
Ek kan nog vir bladsye aan gorrel oor wat hier aangaan, maar ek moet seker begin afsluit. Ek weet ek het nie veel gesê wat nuus is nie, maar nuus hier is maar werk. Ek sal binnekort weer probeer om iets op te laai - dalk 'n paar foto's of drie. Tot dan, hier is twee 'links' waarheen julle kan gaan. (Dit is links bo - die nuwe links) Die eerste is ons klas se 'persoonlike' blog. Die naam 'missed opportunities' spruit uit 'n term wat een van ons 'starchitect' dosente gereeld gebruik om ons projekte se menigte swakpunte mee op te som. Dit is darem nie suiwere gemors nie (alhoewel dit soms is), maar meer net 'n geleentheid wat gemis is... Die tweede link gaan na my online dorpie - net iets wat ek ontdek het op die internet. Hoe meer mense die dorpie 'besoek' hoe vinniger groei hy. ('n nuttelose tydverdryf natuurlik...)
Elkgeval hier is dit.
Laat dit goed gaan daar met almal. Indien julle iets spesifieks wonder, e-mail my asseblief. Ek vat gewoonlik nie langer as 'n week om te antwoord nie : ) . Dankie vir die ondersteuning, gebed, biltong en beskuit. (pick die bedanking wat by jou pas...)
Groete, liefde en alles van die beste, (kies weer die een wat by jou pas, indien jy onseker is vat sommer al 3, daar is genoeg vir almal!)
G
Soos gewoonlik het die werk by my nog nie minder geword nie. Ons kry elke dag 'n nuwe maatemmer vol uitdagings - ingestamp, opgestapel en oorlaai. Gelukkig beskou ek nie meer slaap as 'n noodsaaklike aspek van my bestaan nie, so ek het nou 8 ure meer om in te werk. Nogal indrukwekkend hoeveel mens gedoen kan kry in 24 uur. Ek moet regtig iemand in SA vra om my 'n paar Bar-one's te stuur ek sal kan doen met 25 uur dae. Ek kla nie, ek weet dit gaan met almal woes - almal het baie werk, en ek hoor by Elserie dat die 3de jaar argitektuur studente ook baie min slaap (selfs nog minder as ek - vermoed ek), maar dit is mos maar 'n student se lewe. Om op te som - ten spyte van die harde werk gaan dit goed. Ek leer baie en doen nog heel goed so ek kla nie.
Vir die wat nog nie gehoor het nie, ek het werk gekry vir die somer vakansie. Oor ongeveer 8 weke eindig my 2de semester by MIT en dan begin die immergewilde 'summer holiday'. Vir die algemene student beteken dit 3 maande van vryheid, son en bittermin akademiese verpligtinge. Ek kon seker ook daardie opsie gekies het, maar siende dat die meeste van my kollegas ('klasmaats' met net nie daardie 'graduate school' gevoel nie) gedurende vakansies werk het ek ook besluit om dieselfde te doen. Die enigste probleem is dat indien ek wel 'n werk kry ek saam met my eerste salaris tjek 'n komplimentêre vlug terug SA toe (komplimente van die VSA regering natuurlik) sal ontvang aangesien internasionale studente nie buite die universiteit mag werk nie. Ek verstaan hierdie punt heeltemal want indien die internasionale studente wat wettiglik in die VSA is gaan begin werk, sal daar geen werk oor wees vir al die onwettige Meksikane en Etiopiers nie... (grap net - weet dit is 'n swak smaak grap, maar ek kon nie anders nie.) Ek is darem nie heeltemal verbied om te werk nie, solank MIT my tjek onderteken mag ek werk, so soos 'n goeie Afrikaner het ek gedoen wat enigiemand in my posisie sou doen; 5000 emails uitgestuur na elke navorsingsgroep by MIT in wie se werk en effens belangstel en myself heelhartig aanbeveel. Sommige noem dit Spamming, ander noem dit 'om jouself aan iemand op te dring', ek noem dit 'job creation'. Ek het gevra en ek het ontvang. Ek het werk gekry by een van die Building Technology groepe wat spesifiek werk op die onderwerp van 'daylighting'. Hulle fokus op tegnologie om beter gebruik te maak van daglig. Om dit baie eenvoudig te stel, hoe meer ons gebruik kan maak van daglig in ons geboue, hoe minder hoef ons gebruik te maak van elektrisiteit. Daglig, oftewel sonlig (direk of indirek) word egter ook met hitte en 'n hele klomp ander, somtyds onaangename dinge geassosieer, so dadelik moet 'n manier uitgevind word om lig in te bring, maar hitte uit te hou. Saam met dit moet ons gereedskap ontwerp en beskikbaar stel wat argitekte kan gebruik om akkuraat kan bepaal hoe hul geboue ten opsigte van daglig sal reageer - hierdie is meestal sagteware. My werk sal fokus op die saamstel van 'n tipe databasis wat gebruik kan word om die verskillende tegniese apparate en venster behandelings (films ens) wat tans beskikbaar is te organiseer en saam met die tegniese inligting en tekeninge te 'file'. Geen argitek of ontwerper wil kosbare tyd mors om self 15 verskillende maatskappe te skakel om uit te vind of hulle dalk iets het wat hom (of haar) kan help nie. Dit is waar ons dan inkom - die databasis sal online wees, en sover ek verstaan gratis.
So vir twee maande gaan ek dalk soos 'n normale mens kan werk - klink vir my of dit 'n 9 - 5 werk kan wees met naweke af, so vir my is dit amper soos vakansie - en ek word nog betaal ook, bonus! Vir die van julle wat opgelet het is daar dus 1 maand oor wat ek nie gaan werk nie en wel vakansie het - en in daardie maand verwag ek 'n baie spesiale gas vanuit Suid-Afrika, dit is nou indien die Amerikaanse regering vir haar 'n visum sal gee... (Ek het 1 volle week nodig om my bachelors flat skoon te maak, nog 'n bed te organiseer, nog 'n stel eetgerei, borde en koppies aan te skaf omdat ek tot op hede geleef het soos... soos 'n bachelor natuurlik. O, ja ek moet ook 1 stel beddegoed koop, want ek slaap al vir amper 6 maande in 'n slaapsak. Ek is fine daarmee, maar 'n kuiergas moet darem regte beddegoed kry om op te slaap.)
Ek verneem dinge in SA raak al koeler, net soos dinge aan hierdie kant warmer begin raak. Nog nie werklik tot so 'n mate dat mens dit sal agterkom nie, maar die sneeu is weg en dit sal binnekort volledig lente wees. Aangesien ek net die stertkant van die somer tydens my aankoms in herfs hier beleef het weet ek nie werklik hoe die somer is nie, maar soos ek kan onthou en wat mense my vertel raak dit baie warm, maar is dit ook 'n baie mooi plek om te sien selfs al is dit warm. Klink my dit is baie groen ook.
Ek kan nog vir bladsye aan gorrel oor wat hier aangaan, maar ek moet seker begin afsluit. Ek weet ek het nie veel gesê wat nuus is nie, maar nuus hier is maar werk. Ek sal binnekort weer probeer om iets op te laai - dalk 'n paar foto's of drie. Tot dan, hier is twee 'links' waarheen julle kan gaan. (Dit is links bo - die nuwe links) Die eerste is ons klas se 'persoonlike' blog. Die naam 'missed opportunities' spruit uit 'n term wat een van ons 'starchitect' dosente gereeld gebruik om ons projekte se menigte swakpunte mee op te som. Dit is darem nie suiwere gemors nie (alhoewel dit soms is), maar meer net 'n geleentheid wat gemis is... Die tweede link gaan na my online dorpie - net iets wat ek ontdek het op die internet. Hoe meer mense die dorpie 'besoek' hoe vinniger groei hy. ('n nuttelose tydverdryf natuurlik...)
Elkgeval hier is dit.
Laat dit goed gaan daar met almal. Indien julle iets spesifieks wonder, e-mail my asseblief. Ek vat gewoonlik nie langer as 'n week om te antwoord nie : ) . Dankie vir die ondersteuning, gebed, biltong en beskuit. (pick die bedanking wat by jou pas...)
Groete, liefde en alles van die beste, (kies weer die een wat by jou pas, indien jy onseker is vat sommer al 3, daar is genoeg vir almal!)
G
Monday, February 11, 2008
Koud...
Het vandag 'n nuwe woord geleer - Arctic wind...
Dit beteken -9 grade oppad klas toe - sonder die wind chill factor ingereken...
Geniet die somer!
Dit beteken -9 grade oppad klas toe - sonder die wind chill factor ingereken...
Geniet die somer!
Monday, February 4, 2008
Weer terug...
Na 'n woes lekker kuier by die huis, is dit maar weer terug werk toe... Baie dankie aan almal wat my kuier so lekker gemaak het - baie sleg om julle almal weer daar te los, maar wie weet, dalk kom kuier ek gou weer...
Aan almal wat ek nie gesien het met my kuier nie (of die wat ek baie min gesien het), baie jammer daaroor.
My totale reistyd vandat ek by my Bloemfontein huis weg is, totdat ek by my VSA huis ingestap het was 'n totale 48 ure. Gelukkig het ek darem die naweek gehad om te herstel (alhoewel ek eintlik 'n week sou waardeer...). Elkgeval, genoeg vir nou. Ek laai gou weer iets op. Mooi bly almal...
Aan almal wat ek nie gesien het met my kuier nie (of die wat ek baie min gesien het), baie jammer daaroor.
My totale reistyd vandat ek by my Bloemfontein huis weg is, totdat ek by my VSA huis ingestap het was 'n totale 48 ure. Gelukkig het ek darem die naweek gehad om te herstel (alhoewel ek eintlik 'n week sou waardeer...). Elkgeval, genoeg vir nou. Ek laai gou weer iets op. Mooi bly almal...
Thursday, December 13, 2007
Sneeu!
So tussendeur die 4ure se slaap per nag (dit is die maksimum wat ons dosent voorgestel het) wou ek net iets oplaai om te wys my dae bestaan nie net uit studio nie. Eerstens ons het die ander aand tot 12uur met ons dosent gekrit en moes toe kos bestel - het lekker geeet...
Tweede foto, hoe ek myself beskerm...
Derde groep fotos verduidelik waarteen ek myself moet beskerm...
Groete,
G
Tweede foto, hoe ek myself beskerm...
Derde groep fotos verduidelik waarteen ek myself moet beskerm...
Groete,
G
Thursday, November 15, 2007
Kan mens dit glo...
So met al die gepraat oor Thanksgiving wat oppad is hoor ek van 'n tradisionele Amerikaanse 'produk' genaamd "turduken". Uitgespreek "tur-dukin" en nie "turd-ukin" nie. Dit behels die plaas van 'n hoender binne 'n eend en die twee saam binne 'n kalkoen. Hierdie drie musketiers word dan saam in die oond gestop en gedurende die ete geskied 'n proses wat konseptueel iets tussen oop hart chirurgie en die geboorte van klein hondjies voorstel. Vir 'n oomblik (a.g.v. min slaap) was ek met afgryse vervul totdat ek besef dat die 3 geveerde vriende van hulle aardse kettings verlos word voordat hulle die pad van die "NP se vereniging met die ANC" volg. Ek hoor egter dit is steeds beter om nie deel te wees van die proses van voorbereiding nie. Ek moes dit net noem.
Saturday, November 3, 2007
Net 'n vinnige post...
Net 'n vinnige post om te sê ek leef nog en dinge gaan goed - baie besig, maar goed. Ons gaan more New Haven toe (daar waar Yale is) om geboue te kyk en daarna lê daar maar 'n baie besige week voor. Besig beteken dinge soos min tot geen slaap vir 'n ruk asook spesifieke gevalle waar ons studio dosent ons op Sondagaand 21:45 laat studio toe kom en ons eers 2:00 Maandagoggend daar uitstap, net om weer maandag klas te hê... Genoeg om te sê ek kan nie meer wag vir 'n vakansie nie. Net as bewys dat ek dit nie erger laat klink as wat dit is nie - hiermee saam 'n foto wat ek geneem het tydens die krit van ons laaste projek. Duidelik is ek nie die enigste student wat hard werk nie (nee, hulle bid nie)...
Ten spyte van hierdie dinge vind ek die tyd hier sover baie waardevol. Ek leer baie en geniet dit oor die algemeen - so moenie bekommer nie - ek is fine. Ek sal sodra dinge rustiger begin gaan nog 'n paar fotos oplaai saam met 'n paar minder ernstige en meer humoristiese stories. Laat dit goed gaan... Ek gaan nou slaap. Yipee!
Ten spyte van hierdie dinge vind ek die tyd hier sover baie waardevol. Ek leer baie en geniet dit oor die algemeen - so moenie bekommer nie - ek is fine. Ek sal sodra dinge rustiger begin gaan nog 'n paar fotos oplaai saam met 'n paar minder ernstige en meer humoristiese stories. Laat dit goed gaan... Ek gaan nou slaap. Yipee!
Subscribe to:
Posts (Atom)